Dio F.C.M. van Gils

Dio F.C.M. van Gils

Dio F.C.M
. van Gils

Blog

My personal experiences.......... 

view:  full / summary

#agedoesntmatter

Posted by diovangils on June 27, 2019 at 8:20 AM Comments comments (0)

# agedoesntmatter


Vrijwel meteen nadat wereldkundig werd dat ik het contract had getekend voor mijn volgende job reageerde een bekende recruitster in de markt en goeie vriendin, met de reactie "jij bent het bewijs dat #agedoesntmatterifyoudonotmindthatitdoesmatter, mits je de juiste kwalificaties, skills en competenties hebt: en die heb jij. Hoop dat je hier weer een mooie blog over gaat schrijven."   Bij deze dan:


Naar mijn idee heeft ze volkomen gelijk, leeftijd is voor mij (65 jaar) alleen met wat licht ongemak en stramheid s' ochtends bij het opstaan, een bijzonder minuscuul en nauwelijks noemenswaardig issue en niet meer dan een mooi onderwerp om met regelmaat over te bloggen. Leeftijd heeft voor mij nog steeds beduidend meer voor- dan nadelen. Gelukkig maar, want mede door mijn leeftijd ben ik zelfverzekerd en trots over mijn skills, mijn kennis, ervaring en competenties, die me met de jaren zijn gegeven. Het voordeel van oud worden is in mijn geval dat ik mijn grenzen heb leren kennen en goed weet wat ik niet kan en binnen die grenzen er alles uithaal wat mogelijk is. De nadruk ligt voor mij nu veel meer op wat ik inmiddels in mijn pakketje heb, wat ik met mijn opgedane ervaringen heb gedaan en wat voor waarde ik daarmee kan toevoegen aan het (bedrijfs)leven. Het geluk is met mij, omdat ik daarbij fit, energiek en gezond ben, dat ik met een positieve instelling en plezier in het leven sta en dat ik door mijn werk met jonge mensen, zelf mentaal jong ben gebleven. Het door de jaren opgebouwde vertrouwen in mijn kunnen, zowel bij mezelf als in de markt en mijn grote interesse in heden en toekomst, straal ik uit. Dit helpt mij keer op keer als ik solliciteer of als ik gesprekken heb met bedrijven of recruiters. In between jobs heeft bij mij tot op heden altijd zeer kort geduurd. 


Natuurlijk zijn er 50+ ers, die nogal wat moeite hebben om een passende baan te vinden. Ik merk daar veel frustratie over het sollicitatieproces en over de vermeende leeftijdsdiscriminatie bij bedrijven en recruitmentbureaus. Er wordt veel afgegeven over hoe deze bedrijven omgaan met hun sollicitaties. Het is echter totaal zinloos en jammer om daar energie in te steken of om je daarover op te winden. Natuurlijk loop ik daar ook tegenaan. Vaak je kop stoten kun je ook ombuigen naar kracht en vechtlust. Eerder heb ik al geblogd, dat mijn ervaring is, dat solliciteren zelf weinig zoden aan de dijk zet en dat mijn netwerk met veel goeie recruiters, die mij goed kennen, meer soelaas biedt. Als een bedrijf vindt dat je niet in het profiel past, is dat hun goed recht; even goeie vrienden. Jammer maar gemiste kans denk ik dan .......en door.


Een bekende Nederlander en voormalig Engelsman, riep de gevleugelde woorden met zijn kenmerkende engelse accent, " doorgaan... altijd maar doorgaan" en hij had en heeft gelijk. De stugge volhouders winnen, want er blijken in mijn ervaring voldoende bedrijven te zijn, die ervaring waarderen en dus niet als eerste op leeftijd screenen en zich in je willen verdiepen. Die weten dat de vooroordelen die rondgaan over de wat vergrijzende werknemers, vaak niet kloppen en zien de voordelen van leeftijd en ervaring. Bedrijven met een open mind in deze, nodigen je in elk geval uit om zelf te ervaren of je eventueel aan de rondzingende vooroordelen voldoet of niet. Laat mij een voorbeeld zijn. Met mijn 65e, word ik tegenwoordig met regelmaat gebeld of ik beschikbaar ben en moet ik recruiters en bedrijven meermaals teleurstellen. Na elke job kom ik steeds snel weer aan de bak. Ook deze keer weer. Het zal nog moeilijk worden om op mijn pensioenleeftijd (67 jaar) te kunnen gaan stoppen (was ik nog niet van plan). Enfin mijn vader ging ook door tot zijn 85e (zie eerdere blog). Goeie genen zullen we maar zeggen. Het recruitment bureau wat mij voor mijn laatste job heeft geplaatst, merkte trots op dat ze een record hebben verbroken door iemand van 65 te kunnen plaatsen. mooi toch zo'n record?


Elke reactie van bedrijven, HR medewerkers of recruiters, waarin gemeld wordt, dat het ze bijzonder spijt dat je niet ben uitgekozen om verder deel te nemen aan het sollicitatieproces, omdat er andere kandidaten zijn die beter in het profiel passen, kan een gemiste kans zijn en idd jammer. Ik heb inmiddels alweer een contract getekend bij een bedrijf wat mijn toegevoegde waarde wel heeft gezien. Vol energie en met enthousiasme start ik binnenkort al voor 16 uur per week, bij dit mooie bedrijf...... en nog voordat ik mijn vorige mooie en gewaardeerde opdracht (24 uur) bij CARMEN automotive heb afgerond, om er daarna fulltime invulling aan te gaan geven. Age doesn't matter unless you are cheese or wine. en zo is dat!



    



De manager van de toekomst...

Posted by diovangils on May 10, 2019 at 6:30 PM Comments comments (0)

De manager van de toekomst....


Het thema van het event wat ik recentelijk bijwoonde ging over de service van de toekomst (service tomorrow), georganiseerd door TKC digital. Met name de presentatie van Richard van Hooijdonk een gewaardeerd trendwatcher, maakte indruk, vooral als het gaat om hoe werken algemeen en service in het bijzonder zich zullen gaan ontwikkelen de komende decennia.


Hij had het onder andere over bejaarde raden van bestuur en de grijze duiven van managers die de ontwikkelingen zouden frustreren, omdat zij verandering en innovatie in de weg staan en dus een gevaar zijn voor de ontwikkeling van een bedrijf. Ze zouden te weinig ruimte en bewegingsvrijheid geven aan de jonge garde. Bedrijven veranderen hierdoor niet snel genoeg mee met de steeds sneller opeenvolgende ontwikkelingen en onontkoombare veranderingen in de markt. Waarom veranderen? Het is immers tot nu toe toch altijd goed gegaan, waarom actief bezig zijn met innovatie?


Ik begrijp die angst voor het nieuwe wel, die is niet anders dan de angst bij werknemers over de noodzaak om iets te veranderen wat al jaren zo is gedaan en (nog) goed gaat. We gaan wel acteren als we zien dat we op achterstand geraken…..en dan is het vaak te laat. Oudere bedrijven laten technologie en veranderingen liggen en worden ingehaald door nieuwkomers. Deze angst en de houding van het zal allemaal nog wel duren en niet zo'n vaart lopen, is een reeel gevaar. vele bedrijven gingen zo al ten onder.


De laatste 10 jaar is er meer veranderd dan de 50 jaar ervoor en vanaf de 70-er jaren gingen de veranderingen al bijzonder snel. De komende 10 jaar zal er weer meer veranderen dan de afgelopen 10 jaar en daarnaast nog sneller en met steeds meer impact voor ons mensen (en dus bedrijven). De versnelling in technalisering, automatisering en digitalisering is niet te stoppen. Zelfrijdende auto’s, volledig geautomatiseerde logistieke processen, persoonlijke robot assistants, robotisering in de zorg en chirurgie, etc. : het is er allemaal al. De doorontwikkeling zal de komende 10 jaar verder gaan gebeuren en voordat we het beseffen zijn de bovengenoemde zaken een normaal onderdeel van ons leven. Meer nieuwe ontwikkelingen zullen zich aandienen.


Stilstaan is achteruitgaan en veranderingen gaan steeds sneller, dat weten we allemaal. Als je dingen wilt veranderen, zul je het vandaag anders moeten gaan doen dan je het gisteren deed.


Nou ben ik zelf zo’n grijze duif en ik voelde mij derhalve even aangesproken. dat was van zeer korte duur want ik kan onderschrijven wat onze trendwatcher vertelde; ik zie in elk geval het gevaar van de grijze manager en dito directies (alsook de vele minder grijze exemplaren trouwens),  die zich te weinig snel aanpassen aan de veranderende omstandigheden. Bedrijven gaan dan beetje bij beetje en niet eens zo opvallend, achter de feiten aanlopen: reactief herstellen van wat misgaat wordt dan het dagelijkse credo. Ik heb er zo al wel al een aantal voorbij zien komen. Vele andere gevestigde bedrijven zonder lange termijn visie struggelen engaan failliet omdat ze niet snel genoeg innovatief en vooruitdenkend waren; het is aan de orde van de dag. .Managen en besturen doe je dus anders dan 10 of 20 jaar geleden.


Hoewel deze zelfde ontwikkelingen ook gelden voor service afdelingen en voor customer service management, voel ik me zelf al met al niet aangesproken over dit grijze duiven verhaal, dat mag duidelijk zijn. Ik mag dan grijs haar hebben maar ik ben verre van een duif of welke vogel dan ook. Het gevaar is evident want de zeer ervaren managers van het eerste uur in service management zijn inmiddels de 50 ver gepasseerd. Nu hebben zij het geluk dat de afgelopen 25 jaar in customer service veranderen en snelle ontwikkelingen aan de orde van de dag was. Als ze onderweg hierop al niet zijn gesneuveld, zijn ze als het goed is gewend aan veranderen en aan kritisch en toekomstgericht nadenken. Helaas zie ik nog genoeg managers die proberen hun medewerkers strak te sturen en top-down binnen de kaders te houden en vooral te vertellen wat ze moeten doen. Gemiste kans en een doodsteek voor de innovatie, creativiteit, en zelfsturendheid van afdelingen. Enthousiasme en meedenken verdwijnen en gelatenheid van de medewerkers is hun deel.


De directieve grijze duiven en managers van vroeger met hun strakke beleidslijnen zullen moeten verdwijnen. We moeten afstappen van onze strakke beperkende kaders en het is beter dat wij onze ( ervarings) ego’s opzij zetten en in plaats daarvan, op een enthousiaste en passievolle manier een creatief en innovatief proces gaan faciliteren bij de jongere garde. Jonge mensen die de veranderingen gewend zijn en gewend zijn op veranderingen te anticiperen en daar deel van uit te maken.


De drang naar continue verbeteren en toekomstgericht denken zal door de managers gestimuleerd moeten worden. Met een open vizier, toekomstgericht en dienstverlenend geeft de manager van nu service en faciliteert en ondersteunt als een moderne coach de millenials en generatie Z of met een andere letter van het alfabet, naar eigen verantwoordelijkheid en zelfsturing. Hij stimuleert en begeleidt enthousiast een proces van innovatie en creativiteit en buigt om naar een lerende organisatie. Absolute noodzaak als de manager de steeds snellere ontwikkelingen voor wil zijn en blijven. De manager zal een open minded visionair moeten zijn die altijd openstaat voor nieuwe ideeën en inzichten.


Zoek als bedrijf niet primair alleen groei in grootte of zoals je wilt in omzet, maar de groei in verandering; zorg dat je organisatie in verandering beheersbaar en toekomstgericht blijft en zoek veranderingsgezinde en veranderingsblije medewerkers. Kijk bij het recruiten niet naar een cv alleen, maar zoek vooral naar drive, passie en creativiteit. Ga op zoek naar de nerds en enthousiaste mensen met ideeën, want dat zijn de meest waardevolle assets in je organisatie en onmisbaar voor een succevolle toekomst van je bedrijf. Zoek daarbij de ondersteunende serviceverlenende, dienstbare manager die de ruimte daarvoor geeft en die dit proces volledig begrijpt.







Afwijzingen.....

Posted by diovangils on April 14, 2019 at 4:25 AM Comments comments (0)

Afwijzingen......


Afwijzingen na een sollicitatie ben ik inmiddels wel gewend en deze doen me normaalgesproken niet echt zoveel meer; meestal is het een geval van erg jammer en ga ik weer met dubbel enthousiasme door met solliciteren en mijn acquisities, next. Heb inmiddels en lang geleden al geleerd met teleurstelling om te gaan en deze steeds om te keren naar iets positiefs. Na inmiddels vele honderden standaard e-mails (die ik tijdens mijn werkzame leven mocht ontvangen op buitengewoon passende functies, met vaak dezelfde standaard tekst "we hebben besloten u niet uit te nodigen voor een gesprek, want er zijn andere kandidaten die beter in het profiel passen"), weet ik inmiddels dat het niet aan mij persoonlijk ligt of aan mijn capaciteiten. Je word gehard en vergeeft de schrijver van de e-mail zijn/haar grote fout om je niet uit te nodigen voor een gesprek of minimaal een persoonlijke reactie te sturen, waarin duidelijk gemaakt wordt waarom je niet past. Aan de andere kant begrijp ik ook wel dat het een flinke opgave is om soms meer dan 100 persoonlijke reacties terug te sturen.


Elke nee is er voor mij een op weg naar een ja. Een afwijzing is altijd ergens goed voor. Elke keer geeft het mij in elk geval weer een positieve boost om door te gaan, zeker als de afwijzing een van elke interesse gespeende en respectloze standaard copy-paste mail betreft. Faillure is no option is dan ook een van mijn levensmotto’s: dat geldt in mijn werk, maar ook bij sollicitaties en acquisities. Het heeft me tot-nu-toe geen windeieren gelegd en ik weet uit ervaring dat er na elke opdracht uiteindelijk weer een volgende komt..... dat was altijd nog zo. Met volharding en enthousiasme is dat steeds gelukt......


Maar deze specifieke afwijzing deed toch even wel wat meer pijn, moet ik eerlijkheidshalve toegeven. Niks geen standaard afwijs e-mails, maar serieuze interesse en zelf gebeld door het bedrijf of ik eens wilde komen praten. Ik was dus op deze manier serieus in de picture bij een mooi bedrijf in de healthcare/zorg in Maastricht. Een eind van Amsterdam inderdaad, maar in het kader van dat er voor elke uitdaging een oplossing is, dat het om een werkelijk mooie opdracht ging en ik niet wars ben van nog een extra uitdaging, was dit voor mij geen enkel issue. Al eerder had ik een leuke baan een eind van Amsterdam gevonden en hiervoor een pied a terre voor doordeweeks vinden was geen enkel probleem. Enfin dus 2 keer op en neer naar Maastricht, voor 2 interessante en leuke gesprekken, met wisselende samenstelling (HR, directie, medewerkers). Het was geen straf of onverdeeld onprettig om beide keren het nuttige met het aangename te verenigen en de combi te maken van de gesprekken met een ontspannen dagje Maastricht samen met mijn partner. Het Bourgondische leven en gemoedelijke sfeer van Maastricht past wel bij me en de 2 dagen shoppen, sightseeing gecombineerd met een heerlijke Limburgse lunch waren dan ook bijzonder aangenaam.

 

Ik bleek uiteindelijk bij de laatste 2 kandidaten te behoren, waaruit door hen een keuze gemaakt moest worden. Ik had er een goed gevoel over, de gesprekken verliepen goed en er was duidelijk een klik, zowel met mijn gesprekspartners alsook met het bedrijf. De sfeer was relaxed en het was duidelijk een bedrijf waar zowel de customer- alsook de employee experience enorm belangrijk bleek. Kortom een opdracht en bedrijf die volledig bij me pasten. Ik had ook sterk het gevoel dat ik flink wat waarde zou kunnen toevoegen voor hun customer service afdeling en dat de interne uitdagingen mij op het lijf geschreven waren, cq dat ik ze zou kunnen helpen met het maken van een volgende stap. Het was tenslotte niet de eerste keer dat ik eenzelfde uitdaging met succes had afgerond.


Teleurstellend was dan ook het bericht dat ze na een lange en pittige discussie, volgens hun eigen zeggen, uiteindelijk voor de andere kandidaat kozen. Er werd benadrukt dat het echt een ex-aequo was en ze waren van me onder de indruk; ook zij hadden de gesprekken als positief ervaren en ze bedankten me voor mijn openheid en eerlijkheid…… duidelijk verhaal, maar daar koop je natuurlijk weinig voor. De uiteindelijke reden werd met de grootste zorg en voorzichtigheid aan me uitgelegd zoals het hoort en op zich was het gevoel en de kandidaat ervaring aan mijn kant daardoor niet al te onprettig. Er werd uiteindelijk gekozen voor de andere kandidaat, omdat ik wel erg enthousiast en gepassioneerd en resultaatgericht over kwam en dat ze bang waren dat ik de mensen daardoor niet mee zou kunnen krijgen en dat resultaat voor mij uiteindelijk belangrijker was dan de mensen. Hoewel ik die angst best begrijp met mijn overrompelende energie en enthousiaste uitstraling, heb ik al diverse malen bewezen, dat ik altijd hierin de juiste afwegingen maak en snelheid en tactiek om resultaat en doel te bereiken aanpas aan de mensen, cultuur en omstandigheden en hiermee in elk afzonderlijke situatie met succes de doelen bereik. Lang geleden heb ik dit, weliswaar met vallen en opstaan geleerd en me juist hierin bekwaamd. Al eerder werd ik met eenzelfde argument afgewezen voor een rol bij een gevestigde woningbouw organisatie; Wel veranderen, maar in godsnaam voorzichtig en niet te snel. Het verhaal van een olietanker die de andere kant op moet. Ook toen waren er twijfels, door de pragmatische voorvarendheid, die ik uitstraalde.


Jammer dat ik dit niet heb kunnen overbrengen en dat ik die angst niet heb kunnen wegnemen. Ik waardeer in deze beslissing bijzonder de betrokkenheid en zorg voor de medewerkers: wellicht zou ik dezelfde afwegingen hebben gemaakt bij een keuze uit 2 gelijkwaardige kandidaten. Het is ook nogal niet wat om iemand met mijn sterke aanwezigheid, energie, snelheid, alertheid en resultaatgerichtheid toe te vertrouwen aan zachtaardige (Limburgse) werknemers, met het risico dat ik daarmee schade zou kunnen aanrichten. De twijfel begrijp ik, maar die is volledig ongegrond: ook voor mij gaan mensen en de zorg voor medewerkers vóór alles: dat zit in mijn genen, net zoals de zorg voor klanten.


Maar goed, uithuilen en door..... met weer een mooie ervaring rijker......... Daarvoor dus weer grote dank verschuldigd aan dit mooie bedrijf en mijn prettige gesprekspartners.

 

Ben dus nog steeds beschikbaar :-)   Iemand nodig met veel ervaring en een succesvol track-record? Bel me gerust eens vrijblijvend om eens van gedachten te wisselen: wie weet kan ik wat voor je betekenen.  (afstand is voor mij geen bezwaar, alle opties bespreekbaar).



https://assertief.nl/omgaan-met-afwijzing/



  




Italie

Posted by diovangils on March 29, 2019 at 6:25 PM Comments comments (0)


La bella Italia


Even ertussenuit geweest, naar ons Italiaanse vakantiehuis. Het huis zomerklaar gemaakt. Intussen nog wat sollicitatie en acquisitie activiteiten ontplooid.....









Veranderen als levensbehoud

Posted by diovangils on March 3, 2019 at 4:50 AM Comments comments (0)


Veranderen als levensbehoud:

 

It’s not the strongest of species that survives, nor the most intelligent. It is the one that is the most adaptable to change. Charles Darwin


Een organisatie die niet in staat is snel mee te veranderen met de marktontwikkelingen komt op een gegeven moment zeker in de problemen. Geen of weinig toekomstvisie binnen een bedrijf hebben en de flexibiliteit om je continue en met de nodige snelheid aan te passen, brengt een bedrijf al gauw op achterstand. Niks is minder gemakkelijk als reactief achter feiten aan te moeten rennen en continue te moeten corrigeren op zaken en problemen die ontstaan zijn door te weinig toekomstvisie en te traag acteren. De pioniers van destijds, die absoluut respect verdienen, blijken soms niet meer de pioniers en visionairs van de toekomst. Vers bloed en nieuwe ideeën zijn nodig om de steeds sneller veranderende omgeving bij te kunnen houden en de schakelbaarheid van een bedrijf in stand te houden. Blijvend elke dag nieuwe visie ontwikkelen, creatief omgaan met steeds snellere veranderingen is een noodzaak. Het je laten overkomen en passief reageren op wat er gebeurt en op achterstand raken ligt op de loer en is in hoge mate ongemakkelijk.


Ondanks dat dit naar mijn idee een open deur is kom ik toch vaak bij bedrijven binnen, die snel zijn gegroeid en daardoor enorm log en minder beheersbaar zijn geworden. Snelgroeiende bedrijven richten zich vaak op marktkansen, weten een groeispurt te bewerkstelligen, maar groeien vervolgens kapot, doordat ze moeilijk de transitie kunnen maken van een klein pioniersbedrijf naar een professioneel gemanagede organisatie en geoliede machine. Alle energie is gestoken in die groei, snel meer winst maken en evt. aandeelhouders pleasen en er is te weinig stilgestaan bij de gevolgen daarvan. Het acteren loopt dan al snel achter de groei aan. Basiszaken zoals bijvoorbeeld het goed vastleggen en met regelmaat aanpassen van de werkprocessen en afspraken, worden soms vergeten of krijgen niet voldoende aandacht. De organisatie wordt zoekend omdat ook verantwoordelijkheden niet goed en duidelijk zijn belegd (loslaten en delegeren) en dan wordt de beheersbaarheid snel minder en schakelen ingewikkelder.


Bedrijven die soms daarnaast ook nog eens worden geregeerd door grote ego’s en eigenwijsheid en oud bloed. Terecht met veel respect voor wat er is opgebouwd, maar men is vaak niet in staat om de enorme snelle groei en aanpassingen blijvend in te bedden in de groeiende organisatie en te combineren met de wendbaarheid van de inmiddels flinke ontstane kolos. De maakbaarheid wordt complexer. Door de waan van de dag is de founders mentaliteit verloren gegaan en er wordt niet voldoende ingespeeld op de groei en veranderingen. De stap naar een volgende fase blijkt moeilijk. De fase van professionalisering, een andere en aan de groei aangepaste inrichting van verschillende gebieden en aspecten van het groeiende bedrijf. Loslaten en delegeren wordt belangrijk. Het verleggen en vastleggen van verantwoordelijkheden in de organisatie en natuurlijk het continue monitoren en aanpassen van de processen op de veranderde situaties. De cultuur en het leren snel te veranderen, wendbaar te blijven en continue te verbeteren zal in de genen van iedereen in t bedrijf moeten ontstaan.


Met mijn bedrijfskundige ervaring en mijn drive om continue te veranderen en te verbeteren, samen met de opgedane kennis over het coachen van mensen en het inbedden van een verandercultuur (veranderen is leuk!), heb ik al veel bedrijven hierbij mogen helpen. Who's next?


 



Nog 2 jaar te gaan

Posted by diovangils on February 6, 2019 at 5:10 AM Comments comments (0)


Nog 2 jaar te gaan.....


Ja u leest t goed, ik heb nog 2 jaar te gaan voor mijn pensionering. Niet dat ik na mijn pensionering achter de geraniums zal belanden, want ook daarna wil ik mijn kunde absoluut nog part-time dienstbaar maken, als het mij gegeven is. Mijn vader is doorgegaan met werken tot zijn 84e en goed voorbeeld doet goed volgen. Ik heb dus goeie genen en ben jong van geest, lijf en leden, mede omdat ik altijd met veel plezier met jonge mensen heb gewerkt en dat nog steeds stimulerend en leuk vind. Betrokken en up-to-date bij de tijd en op de hoogte van nieuwe ontwikkelingen in bijvoorbeeld automatisering en innovatie: ik wil dat graag nog een tijd blijven. Mijn vader bleef door zijn werk tot zijn 84e jong, geestelijk gezond, bijdetijd en scherp en betrokken bij alles wat er om hem heen gebeurde! Verder is het behalen van resultaten, waarde toevoegen en eer behalen een eerste levensbehoefte voor me. Faillure is no option is mijn lijfspreuk: ik ga tot het gaatje.


Voor nu, met officieel nog even te gaan en met de energie en passie die ik heb, zou ik het mooi vinden om de laatste 2 jaar nog ergens flinke waarde te kunnen toevoegen in een tijdelijke opdracht of dienstverband. Er moet toch ergens een organisatie zijn, die voor 2 jaar met graagte gebruik wil maken van mijn grote bedrijfskundige kennis, brede ervaring en wijsheid. Mijn gedrevenheid, enthousiasme en passie moeten toch ergens te gebruiken zijn.  Zie me als een investering, die het op termijn waard is om te doen. Met mijn flinke leiderschaps en managementskwaliteiten en met een groot verantwoordelijkheidsgevoel en zelfstandigheid (ex ondernemer) kan ik elke  leidinggevende of directiefunctie aan, binnen een mens- en klantgericht bedrijf (of bedrijf dat dat graag wil zijn, of hierin beter wil worden cq wil groeien).


Als u mijn website bekijkt zult u tot de conclusie komen dat ik veel kan en als (dienend) leider en coach breed inzetbaar ben; heb ervaring binnen verschillende bedrijven en culturen, verschillende branches en met verschillende producten.Bedrijven in verschillende stadia van hun bestaan. Soms innovatief en veranderingsgezind en soms ook helemaal niet met alle hakken in het zand. Resultaat- en doelgericht doorbreek ik dit en bereik ik veel samen met de medewerkers. Zowel operationeel op de werkvloer en met mensen alsook strategisch en bedrijfskundig. Veranderen en verbeteren (continuous improvement) van zowel werkomgeving als processen (customer journey) is de rode draad binnen mijn werkzame leven en in alle bescheidenheid ben ik daar goed in. Na 2 jaar garandeer ik continuiteit op het ingezette pad, omdat ik (interne) high potentials opleid en coach naar zowel operationeel als ook een strategisch niveau. Ik heb t altijd zo gedaan, nou ja in elk geval een aantal keren. Mijn inzet bij bedrijven heeft mij tot nu toe geen windeieren gelegd en ik ben inmiddels zowel door veel bedrijven gespot en tot volle tevredenheid ingezet. Het heeft mij nooit aan werk ontbroken ook niet na mijn 45e en ik was altijd snel weer aan de slag bij een volgend mooi bedrijf


Wie o wie geeft me een mooie laatste kans en mogelijkheid (OMG wat klinkt dat drama) en bij welk prachtig bedrijf of organisatie kan ik waarde toevoegen en mijn fulltime werkzame leven op een mooie manier afsluiten?


Mijn droombaan:

Senior management binnen een groeiend (mid-sized) bedrijf met flinke ambitie, mensgericht, dus waar ik vooral met (jonge) mensen te maken heb, die ik kan coachen/trainen en helpen naar een hoger en meer zelfsturend niveau. Een organisatie waar de klantgerichtheid en een perfecte customer experience van het grootste belang is. Een bedrijf of afdeling, waar zaken zoals innovatie, automatisering, efficiency, procesverbetering, optimaliseren en kostenbeheersing deel uitmaken van de job. Door mijn brede interesse is de branche of het product eigenlijk van ondergeschikt belang: mijn branche en product zijn vooral en op de eerste plaats mensen en klanten. Ik wil niets uitsluiten en sta breed open voor spannende voorstellen en uitdagingen. Uw uitdaging mag mijn zorg zijn.



Website: http://diovangils.webs.com



  




Een burnout veranderde mijn leven

Posted by diovangils on February 2, 2019 at 4:20 AM Comments comments (0)


Een burn out veranderde mijn leven……..


De burn-out die ik opliep op mijn 39e veranderde mijn leven. Ik had door verschillende oorzaken de vat op mijn eigen leven binnen mijn (mode)bedrijf verloren. Een faillissement van mijn Amerikaanse importeur had mij veel geld gekost en bracht mij op een enorme achterstand en vanaf dat moment liep ik voortdurend achter de feiten aan. Mijn bedrijf groeide, maar ik kon uit mijn winst mijn groei niet financieren en had dus steeds meer vreemd kapitaal en bank nodig. Het feit daarnaast dat mijn collecties bij de italiaanse fabrikanten meer dan een jaar van tevoren moesten worden voorgefinancierd, samen met een matige betalingsmentaliteit van mijn Nederlandse klanten, die te maken hadden met een teruglopende economie en stagnerende kleding-uitgaven, zorgden ervoor dat mijn bestaan steeds stressvoller werd. Ondanks dat de zaak eigenlijk goed liep, kon ik de opgelopen achterstand niet meer inlopen en mijn bedrijf had steeds meer vreemd kapitaal nodig. Na 11 jaar ondernemen was ik volledig opgebrand: al mijn natuurlijke energie en enthousiasme waren verdwenen. Sociaal verarmd, want ik had geen tijd en energie meer voor leuke dingen en vrienden, wat het probleem eigenlijk alleen maar verergerde. De gezonde en broodnodige balans in mijn leven was ver zoek en veel stress en spanningen waren mijn deel, uiteindelijk uitmondend in fysieke klachten. Er moest dus wat gebeuren om mijn leven en lichamelijke en geestelijke gezondheid weer in mijn eigen hand te nemen en op het goeie spoor te krijgen. Ik nam het verstandige en rigoreuze besluit na 11 jaar te stoppen met mijn onderneming: 2 aspirant kopers wilden dat ik minimaal een jaar verbonden zou blijven aan het bedrijf, maar dat zou voor mij niks oplossen. Liquideren dan maar. Een moeilijke keus, maar op dat moment was het de beste beslissing.


Het roer ging dus rigoreus om en zelfs de mooie lease BMW moest worden ingeleverd. Belastingen en schulden werden afgelost en afbetaald en mijn inkomstenpatroon zou volledig anders worden….. maar ik werd er gelukkiger door. Die BMW had mij bij wijze van spreken mijn geluk, vrijheid en gezondheid gekost, dat relativeerde veel en ik kon gelukkig zijn met het kleine Fiatje wat ik mezelf nog kon permitteren. Terug naar af en opnieuw beginnen was het motto. Nadat ik een pre bachelor had gedaan in nutrition & health sciences, ging ik lezingen en trainingen geven in voeding en de relatie met gezondheid. Iets heel anders en dat gaf me nieuwe energie. Geen stress meer en en er was meer tijd en aandacht voor waardevoller zaken zoals vrienden, familie, mijn partner en andere zaken die het leven leuk en waardevol maken. Een betere nachtrust werd ook weer mijn deel. Ik leerde de relativiteit van een heleboel zaken zien en ik leerde mijn eigen keuzes te maken en mijn leven niet door situaties en anderen te laten leiden. Ik zei soms nee en bepaalde en bewaakte mijn eigen grenzen. Zowel mijn beperkingen alsook mijn kracht openbaarden zich en mijn positiviteit en energie kwamen terug. Ik leerde mijn stress te managen en te beheersen want ik had me voorgenomen om mij nooit meer in zo’n zelfde situatie te laten belanden. Ik weet wanneer ik moet vechten en wanneer het beter is te vluchten en maak hierin steeds de nodige en meestal juiste afwegingen. Allemaal waardevolle ervaringen en zaken waar ik tot op de dag van vandaag plezier van heb. De burn-out bleek dus voor mij een waardevolle ervaring, die ik achteraf niet had mogen missen in mijn persoonlijke groei; ik gun iedereen een burn-out en daarna het inzicht om een snelle omslag naar een prettiger leven te kunnen maken.


Uiteindelijk mistte ik de hectiek van mijn bedrijf en het werken met mensen en met klanten: zo kwam ik op een callcenter van destijds Libertel terecht en vond daar uiteindelijk weer wat ik zocht, het werken met (jonge) mensen voor klanten. Heb inmiddels veel bedrijven van binnen mogen zien en mijn waarde mogen toevoegen....... tot op heden ben ik gelukkig in dit metier.





Gelijkwaardigheid.....

Posted by diovangils on January 30, 2019 at 4:40 AM Comments comments (0)


Management vanuit gelijkwaardigheid.....


Bij sollicitatiegesprekken wordt mij vaak gevraagd, hoe ik veranderingen zo soepel en schijnbaar zonder al teveel problemen, voor elkaar krijg. Het antwoord is dat ik simpelweg de meest elementaire principes van veranderen toepas en dat het succes dan vanzelf volgt. Beheersing en gebruik van die principes en het samengaan van een begrip voor de menselijke psyche en respect voor je medewerkers, heeft bij mij altijd goed gewerkt.


Vaak zie ik bedrijven en managers worstelen met het veranderproces. Voor veel bedrijven en managers schijnt het toch een ingewikkelde materie te zijn en maar al te vaak stranden deze veranderpogingen ergens halverwege en zonder succes. Medewerkers met veel vraagtekens en in wanhoop en stress achterlatend. De naar mijn idee simpele basisprincipes van veranderen zijn dan niet of niet goed toegepast en de doelen worden dan niet behaald. Met grote ontevredenheid en uitval van mensen tot gevolg. We moeten daar naartoe en dus nu rennen allemaal, werkt nou eenmaal niet.


Vanuit mijn ervaring is de meest effectieve manier om veranderingen redelijk soepel door te voeren, door je medewerkers in gelijkwaardigheid, met vertrouwen en actief te betrekken bij de verandering. Het einddoel en het WAT duidelijk te hebben alsook het WAAROM (de reden).  Daarna kan de vraag worden gesteld HOE gaan we het uiteindelijke doel en deze verandering samen bereiken en doorvoeren. Daarbij betrek je iedereen en prikkel je de creativiteit binnen het team/afdeling cq maak je gebruik van de vaak grote know-how van je mensen. Hoe vaak hebben ze me positief hierin verrast. Hoe vaak kwamen ze met out of the box oplossingen en hoe vaak werden ze zelfs enthousiast over de uitdaging en de verandering. Maak het proces vooral leuk en beloon creatief meedenken (minmaal met complimenten en waardering)!  Zelf als het WAAROM is dat er meer efficiency moet worden bereikt en het banen zal gaan kosten, kun je dit op een eerlijke open en respectvolle manier doen.  Beter dan je medewerkers in onzekerheid zelf te laten gissen wat er zal gaan gebeuren, want dan belanden alle hakken gegarandeerd diep in het zand.


Het is waarschijnlijk een open deur, maar het grootste effect krijg je als de communicatie en houding van de manager, ten opzichte van medewerkers een respectvolle en gelijkwaardige is. Niet hiërarchisch of directief, maar op voet van gelijkwaardigheid. De mate waarin vanuit de manager vertrouwen en ruimte wordt gegeven aan de medewerkers en hun actieve bijdrage aan het gezamenlijke doel is hierbij essentieel. De manager geeft slechts richting en begeleidt het proces. Ikzelf doe dat met een inspirerend enthousiasme, want dat helpt ook. Ondanks dat genoemde zaken in elk geval voor mij een evidente en meerdere malen ervaren waarheid is, zie ik veranderingstrajecten in mijn omgeving toch vaak misgaan of maar deels succesvol zijn. De gezamenlijk verantwoordelijkheid voor de manier waarop we de reis gaan maken naar het einddoel is essentieel.


Als de medewerker twijfelt aan zijn bijdrage, meerwaarde of hoezeer zijn betrokkenheid nodig is voor het succes, zal de medewerker wellicht voortijdig afhaken of vanaf het begin avers zijn.  Veranderen blijft voor veel mensen bewust of onbewust nog best een spannende uitdaging en flinke hobbel, waarbij het risico dat de negatieve kanten van veranderen de boventoon gaan voeren, groot is. Er mag geen twijfel zijn, geen onduidelijkheid. Veranderen is nou eenmaal nodig in deze snel veranderende wereld en moet dus leuk zijn en de uitdaging zal een positieve moeten zijn. Veranderingsgezindheid moet een grondhouding zijn of worden binnen afdelingen en organisaties.


Communiceer en vier met elkaar elke positieve stap in de goeie richting naar het einddoel. Complimenteer als het goed gaat en geef richting en stuur bij als dat nodig is. Behandel iedereen als gelijkwaardig en laat ze binnen dit proces groeien in hun zelfvertrouwen. Maak iedereen verantwoordelijk voor hun eigen acties en projecten en laat ze desnoods op hun bek gaan om te leren (en te voorkomen dat het vaker gebeurt). Leer ze kritisch nadenken over hoe zaken beter en efficiënter kunnen. De eerste stap in de sturing naar een meer zelfsturend team, wat een actieve bijdrage kan leveren aan verander- en verbeterprocessen. Neem gepaste afstand en stuur bij of coach waar nodig.


Voorwaar ziehier mijn succesformule voor effectief goed (verander)management en om zelfs een afdeling verandersoepeler te maken. De belangrijkste factoren om maximaal te kunnen veranderen en optimaliseren en te komen tot een cultuur van continuous improvement en groeiende zelfstandigheid en veranderingsgezindheid van je medewerkers. Niet al te ingewikkeld toch? Je zult wel je hierarchische status op moeten geven en je medewerkers niet moeten behandelen als ondergeschikten.






Misverstand

Posted by diovangils on January 29, 2019 at 9:10 AM Comments comments (0)



Wat jammer nou, dit misverstand.....


Ik ben de laatste weken inmiddels al een paar keer benaderd voor een job, met de vraag of ik écht ZZP er ben, want dat wil de opdrachtgever echt niet....... of  "ze willen geen interimmer maar beslist iemand in vaste dienst".


Dat kan en dat mag natuurlijk, en wellicht  is het feit dat ik ZZP-er zou zijn een begrijpelijke aanname, omdat ik de laatste tijd meestal wat kortdurende jobs (6 mnd- 2 jr) en interim opdrachten heb gedaan. Eerder heb ik al gezegd dat ik flexibel ben en dat alle opties bespreekbaar zijn en open. Het maakt mij niet uit of ik op ZZP basis werk, gedetacheerd word, of dat ik tijdelijk of vast in dienst kom. Tot nu toe heb ik bij alle opdrachten maar een keer zelfstandig gewerkt als ZZP en een keer ben ik gedetacheerd geweest. Meestal ben ik dus gewoon in dienst gekomen.  Dat mijn verblijf daarna altijd en zonder uitzondering in meer of mindere mate tijdelijk is, is zowel voor de werkgever als voor mij beter. Het is het gevolg van de combinatie van leeftijd, ervaring, interessespanne (het moet voor mij een uitdaging zijn) aan mijn kant en de vaak voor de werkgever beperkende wet- en regelgeving en hieruit voortvloeiende voorzichtigheid van de werkgever. Logisch en helemaal niks mis mee wat mij betreft. Ik verwacht namelijk niet van een werkgever dat ie mij in dienst houdt of moet houden als ik geen grote waarde meer kan toevoegen en mijn salaris dus niet meer waard ben: op de winkel passen kan (bijna) iedereen namelijk, daar heb je mij niet voor nodig. Ik voeg een andere waarde toe.


Als ik klaar ben, ben ik klaar: als het meer ingewikkelde verander en verbeterwerk gedaan is, zit het er voor mij op en moet ik verder. Voortkabbelen en de zaak gaande of draaiende houden is niks voor mij, tenminste niet voor een langere tijd. Bij de meeste werkgevers heb ik indien dat gewenst en relevant was, de continuiteit na mijn inbreng kunnen garanderen, door een (vaak interne) high potential op te leiden en te coachen, zodat hij/zij dit in het volgende wat kalmere stadium kan overpakken vaak tegen een ander salaris: het grove en moeilijkste werk is namelijk gedaan. Een win-win situatie, (er kan ook nog eens iemand doorgroeien). Alles heeft zijn eigen waarde. Ik maak de organisatie en afdeling beter en efficienter in relatief korte tijd en iemand anders kan daarna een tijdlang op een mooi toekomstgericht fundament doorpakken: als de dingen die mij uitdagen en de aanpassingen die nodig zijn gedaan zijn ga ik verder en is er voor mij geen enkele noodzaak om te blijven hangen en mijn tijd uit te zitten: dat past nou eenmaal niet bij me en voegt ook voor de werkgever niks zinnigs toe. Dit is dus altijd in goed overleg en verstandhouding gegaan en voor iedereen beter. Wat wens je nou nog meer als werkgever?

 

Het is dus beter om mij tijdelijk en voor een beperkte tijd in dienst te nemen en niet voor de eeuwigheid. Eeuwigheid is sowieso niet meer van deze tijd en de wens om een "goeie" manager 10 jaar te kunnen binnenhouden is wat mij betreft niet echt realistisch en meestal een illusie. Zeker niet in de snel veranderende wereld van het klantcontact. Een frisse wind en af en toe een andere (ervaren) blik, blijkt zeker in dit snel veranderende metier broodnodig te zijn.


Dus nee, ik ben geen ZZP-er en ja, elke optie is verder bespreekbaar, mij maakt het namelijk niet uit, ik ben gewend mij te voegen naar de wensen van een werkgever...... Verder is de reisafstand ook niet zo belangrijk. Amsterdam en max 75 km. Ik heb ook een pied a terre in Eindhoven (max 35 km). Andere gebieden evt bespreekbaar (waar een wil is is namelijk een weg).








De eerste stappen in de goeie richting

Posted by diovangils on January 9, 2019 at 5:10 AM Comments comments (0)


Op weg....


Mijn eerste sollicitatiegesprek is achter de rug bij een van de grote gerenommeerde nederlandse banken voor de interim functie van senior customer sevice manager. Inmiddels heb ik te horen gekregen dat ze kiezen voor de andere kandidaat. Mooi, de eerste afwijzing is binnen op weg naar een nieuwe tijdelijke opdracht. Ze zochten naar een ervaren manager met veel kennis van klantcontact en customer experience, omdat er een flinke operationele transitie gemaakt moet worden (er ontbreekt er aan inhoudelijke operationele kennis en er moeten wat efficiencyslagen in callreduction voor elkaar gekregen worden).  Op zich een mooie en wat mij betreft beslist passende opdracht en  jammer dat ik niet voldoende mijn daadkracht hierin heb kunnen laten zien (dat was de bedenking die ze hadden tov de andere kandidaat). Ze vonden dat ik een grote gunfactor heb, maar hadden twijfel of ik een grote afdeling binnen een strak en gevestigd bedrijf met zoveel stakeholders, snel in beweging zou kunnen krijgen. Daar hebben ze best een punt. Naast dat ik dit inmiddels in het verleden wel bewezen heb naar mijn idee, blijft wel het feit, dat ik weinig geduld heb en altijd snel wil kunnen doorpakken. De eerlijkheid gebiedt mij te vertellen dat ik best gefrustreerd kan raken als ik er te weinig snelheid in krijg. Ik heb inmiddels echter wel geleerd deze frustratie te kanaliseren en in een versnellinkje lager te schakelen om mijn snelheid wat aan te passen. Ook heb ik geleerd hoe in dit soort grote organisaties met veel belangen en stakeholders te bewegen en dat een zekere mate van snelheid weliswaar vaak urgent, maar niet altijd de enige en juiste weg is.


Enfin jammer en door...... een afwijzing is weer een stap in de goeie richting. ... er zijn nog wat ijzers in het vuur en er kijken een aantal headhunters en recruiters met me mee, da's altijd fijn.







Rss_feed